Το επιδόρπιο της ημέρας είναι Ελληνικό κερασάκι!!! [3/3]                                               H ΛΙΣΤΑ ΜΟΥ Η ΛΙΣΤΑ ΜΟΥ: Το επιδόρπιο της ημέρας είναι Ελληνικό κερασάκι!!! [3/3]

..

Το επιδόρπιο της ημέρας είναι Ελληνικό κερασάκι!!! [3/3]

Γράφει ο ΕΛΛΑΝΙΟΣ ΙΦΙΓΕΝΗΣ (Ε.Ι.)

Δείτε το Το πιάτο της ημέρας: Σούπα Ελληνικότατη (συνέχεια…) [2/3] ΕΔΩ...

Να μιλήσουμε λοιπόν για όλες αυτές τις αποδείξεις που υπάρχουν και που όλοι κάνουν τουμπεκί…







  • Ας δούμε λοιπόν την παρουσία του ευρωπαίου στην Αμερική στη Β.Δ…. Η.Π.Α…. που έγινε το… 7.300 π.Χ.. /


Όπου ο λεγόμενος «Άνθρωπος του KENNEWICK» ανακαλύφθηκε το έτος 1996 στην ομώνυμη περιοχή της πολιτείας της Ουάσιγκτον των Η.Π.Α. και παρουσιάζει ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον αφού το κρανίο του είναι ευρωπαϊκού τύπου (caucasian). Οι έρευνες ωστόσο καθυστερούν… λόγω δικαστικών διαμαχών ανάμεσα στους επιστήμονες και τους αυτόχθονες ιθαγενείς Ινδιάνους, οι οποίοι θεωρούν την εκταφή των νεκρών τους ως ιεροσυλία./


  • Το πρώτο γραπτό κείμενο που έχουμε ανακαλύψει στην Ευρώπη ….το 7.270 π.Χ


Το έτος 1998 ο καθηγητής κος Γ. Χουρμουζιάδης δήλωσε πως είναι αδύνατη η δημοσίευση του κειμένου του Δισπηλιού που ήρθε στο φως το έτος 1994, λόγω του ότι η ξύλινη επιγραφή …καταστράφηκε. Το περίεργο είναι πως 7. 258 χρόνια περίμενε η …επιγραφή για να τη δει ο κ. καθηγητής και μόλις την είδε …κονιορτοποιήθηκε. Είναι εμφανές πως η όποια επίσημη δημοσίευσή της θα ανέτρεπε όλο το …ιστορικό σκηνικό περί ανακάλυψης της γραφής, της αποτύπωσης της έναρθρης φωνής του ανθρώπου με γράμματα (και όχι με ιδεογράμματα) και μάλιστα στο γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας, στο γεωγραφικό χώρο της Ευρώπης…! Θα ανατρέπονταν δηλαδή…. η θεωρία πως οι Έλληνες (…όπως τόσα χρόνια μας διδάσκουν) έλαβαν και αυτοί, το φως εξ …ανατολάς ( από Βαβυλώνιους, Σουμέριους, Φοίνικες κλπ. !!) και θα έπρεπε να καλύψουν το μεγάλο κενό των τεσσάρων χιλιάδων χρόνων, όταν δηλαδή, οι ανατολικοί λαοί εκφράζονταν με ιδεογράμματα, οι Έλληνες έγραφαν με συλλαβές όπως σήμερα. Είναι λοιπόν προφανές ότι αυτό δηλώνει ένα πρώιμο στάδιο σκέψης και πολιτισμού. Σύμφωνα με τη σημερινή θεωρία – αυτή που διδάσκεται και στα ελληνικά σχολεία οι Έλληνες έμαθαν γραφή περί το 800 π.Χ. από τους …Φοίνικες. Εκείνο που δεν μπορούν όμως να μας εξηγήσουν είναι πως είναι δυνατόν η ελληνική γλώσσα να έχει 800.000 λήμματα, πρώτη γλώσσα στον πλανήτη, όταν η αμέσως επόμενη έχει 250.000 λήμματα. Πως είναι δυνατόν να γράφηκαν τα Ομηρικά έπη περί το 800 π.Χ. όταν δηλαδή έμαθαν να γράφουν οι Έλληνες;/

Παρουσιάστηκαν λοιπόν ξαφνικά οι αρχαίοι Έλληνες στο ιστορικό προσκήνιο τον 8ο αιώνα π.Χ., με γλώσσα εκατοντάδων χιλιάδων λημμάτων, που για να δημιουργηθεί απαιτείται γλωσσική προϊστορία τουλάχιστον 10.000 ετών (σύμφωνα με επίσημη αμερικανική γλωσσολογική έκθεση). Η αγγλική γλώσσα είναι 1.600 ετών και έχει 48% ελληνικές λέξεις με σύνολο λημμάτων 240.000. Η γερμανική είναι 1.700 ετών και έχει 250.000 λήμματα με ελληνικές λέξεις 46%. Μην τρελαθούμε κιόλας….!!!/

Οπότε μπορείτε να μας πείτε… η ομηρική γλώσσα τι ηλικία έχει; Δηλαδή…. έμαθαν να γράφουν οι Έλληνες από τους ανατολικούς λαούς και ξαφνικά έγραψαν τα Ομηρικά Έπη που έχουν ιστορικό βάθος τριών χιλιάδων ετών; Τελικά θα μας πούνε… τι είναι αυτό που τους φοβίζει όλους αυτούς τους ιστορικούς; Μήπως γιατί δεν χάθηκαν στη σκόνη της ιστορίας και οι Έλληνες… όπως οι Χαναναίοι, οι Σουμέριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Φοίνικες κλπ.; Μήπως η αλήθεια, η πραγματικότητα, αποτελεί ένα εμπόδιο και φόβο στα σχέδια κάποιων πονηρών «εκλεκτώ» που επιδιώκουν την τύφλωση των λαών;/

Για να θυμηθούμε τι έγραφε…. το δημοσίευμα τότε για τη πινακίδα του Δισπηλιού:

Το παλιότερο οργανωμένο γραπτό κείμενο που βρέθηκε στη γη της Ευρώπης και χρονολογείται πριν από 7.254 χρόνια (!) από σήμερα αποκαλύφθηκε στη λίμνη της Καστοριάς. Είναι μια ξύλινη πινακίδα με άγνωστο μήνυμα χαραγμένο από ένα νεολιθικό ψαρά ή έμπορο λιμνιαίου προϊστορικού οικισμού στο Δισπηλιό Καστοριάς, γραμμένο δύο χιλιάδες χρόνια πριν από τα γραπτά ευρήματα των Σουμερίων και τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν από τις Κρητομυκηναϊκές πήλινες πινακίδες της γραμμικής γραφής.

Τη συγκλονιστική ανακοίνω¬ση έκανε χθες στη διάρκεια του αρχαιολογικού συνεδρίου για το φετινό ανασκαφικό έργο στη Βόρεια Ελλάδα ο καθηγη¬τής της Προϊστορικής Αρχαιο¬λογίας στο ΑΠΘ κ. Γιώργος Χουρμουζιάδης, που αποκά¬λυψε το ντοκουμέντο στη διάρκεια ανασκαφικής έρευ¬νας το περασμένο καλοκαίρι. Η ξύλινη πινακίδα με την επιγραφή χρονολογήθηκε επακριβώς με τη μέθοδο του άνθρακα-14 στον «Δημόκρι¬το» στο 5260 (!) π.Χ., δηλαδή στο τέλος της μέσης νεολιθι¬κής περιόδου.

Ο κ. Χουρμουζιάδης με επι¬στημονικά επιχειρήματα κατέ¬ληξε στο συμπέρασμα ότι τα χαράγματα της επιγραφής, που είναι οργανωμένα σε στί¬χους, δεν πρέπει να είναι διακοσμητικά, αλλά «γράμματα» που μπορούν να ενταχθούν στο σύστημα της παλαιοευρωπαϊκής γραφής και μάλιστα στην πρώιμη φάση της. «Είναι το μοναδικό έγγραφο-εύρημα όπου τα σήματα του δεν έχουν ιδεογραφικό χαρακτήρα (με μορφές αν¬θρώπων, ζώων, του ήλιου κ.ά.) και παρουσιάζουν προχωρη¬μένο χαρακτήρα αφαίρεσης, άρα είναι προϊόν διανοητικής επεξεργασίας», είπε ο κ. Χουρμουζιάδης.

Η ανακοίνωση του μοναδι¬κού προϊστορικού ευρήματος εντυπωσίασε τους αρχαιολόγους-συνέδρους, ενώ ο κ. Χουρμουζιάδης διατύπωσε το ερώτημα: «θα μπορέσουμε, άραγε, να μάθουμε ποτέ αν αυτά τα σήματα ήταν η πρώτη αρχή ενός διηγηματικού λό¬γου ή του λόγου μιας εξου¬σίας;». / Δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα»15.02.1994 συγγραφέας Γιώργος Εχέδωρος./


  • Να μιλήσουμε για τον Νεολιθικό οικισμό στα Νέα Νικομήδεια Μακεδονίας….7.000 π.Χ./


Έχει ασφαλώς εξαιρετική σημασία για την ελληνική προϊστορία μας η διεύρυνση των ορίων του αρχαιοτέρου νεολιθικού πολιτισμού ως τη μακεδονική Νέα Νικομήδεια (Νομός Ημαθίας – περιοχή Βεροίας). Από την κεραμική φαίνεται ότι ο σπουδαίος αυτός συνοικισμός χρονολογείται στην ώριμη φάση της αρχαιότερης νεολιθικής εποχής. Τα αγγεία της περιόδου μοιάζουν με ανάλογα της Θεσσαλίας. Την ίδια εποχή ακμάζουν (στο προκεραμικό στάδιο) και η Κνωσσός, η Άργισσα, η Ελάτεια κλπ. Η Νέα Νικομήδεια στη Μακεδονική γη καθώς και η Χοιροκοιτία της Κύπρου αποτελούν τις αρχαιότερες πόλεις με αυξημένη οικιστική δομή και οργάνωση στον κόσμο. Η ανασκαφή έδωσε πολύτιμα στοιχεία για την αρχιτεκτονική και την διάταξη των οικημάτων. Τα σπίτια ήταν χτισμένα με έναν σκελετό από δοκάρια και κλαδιά που στήριζε τοίχους από πηλό. Η κάτοψη είναι τετράγωνη και οι διαστάσεις δείχνουν ευρύχωρα οικήματα (μήκος και πλάτος 8 μ. ενίοτε όμως ως 12 μ.). Από τα λείψανα εσωτερικών δοκών συμπεραίνεται ότι η στέγη ήταν κεκλιμένη προς τις πλευρές. Από αυτόν τον συνοικισμό προέρχονται οι περισσότερες ταφές της αρχαιότερης νεολιθικής. Κατά κανόνα οι νεκροί ενταφιάζονται σε αβαθή ορύγματα χωρίς κτερίσματα και χωρίς καμιά ιδιαίτερη φροντίδα. Η στάση των περισσοτέρων σκελετών είναι η γνωστή συνεσταλμένη. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή φαίνεται η ταφή μιας μητέρας με δύο παιδιά, στο ίδιο όρυγμα. Η οικονομία ήταν βασικά γεωργική – αναμφισβήτητη και τεκμηριωμένη η καλλιέργεια δημητριακών και κτηνοτροφική. Οστά εξημερωμένων προβάτων, βοδιών και χοίρων βρέθηκαν άφθονα, καθώς και ψαριών./


  • Να μιλήσουμε… για τις νήσους των Κυκλάδων που είναι κατοικημένες ήδη από τη Μεσολιθική Εποχή …το 7500 -6500 π.Χ./


Σύμφωνα λοιπόν με τα τελευταία ευρήματα των ανασκαφών (Κύθνος 1972) οι Κυκλάδες ήταν κατοικημένες ήδη από τη Μεσολιθική Εποχή (7500 6500 π.Χ. περίπου). Τα ευρήματα (Κεφάλα Κέας, Σάλιαγκος) από την αμέσως επόμενη περίοδο, τη Νεολιθική, αποδεικνύουν πως οι άνθρωποι της εποχής ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Σαν πρώτοι κάτοικοι των νησιών αναφέρονται Κάρες, Λέλεγες, Φοίνικες, όλοι μικρασιατικής προέλευσης, που μετακινούνταν στο χώρο του Αιγαίου. Μαζί τους φέρνουν το χαλκό από τον οποίο κατασκευάζονταν όπλα, εργαλεία και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Στη διάρκεια της 3ης π.Χ. χιλιετίας οι Κυκλάδες θα αναπτύξουν ένα μοναδικό πολιτισμό, που θα ακτινοβολήσει στο χώρο του Αιγαίου, τον Κυκλαδικό Πολιτισμό, που διαιρείται σε τρεις φάσεις: την Πρωτοκυκλαδική (3200-2000 π.Χ.), τη Μεσοκυκλαδική (2000-1550 π.Χ.) και την Υστεροκυκλαδική (1550-1100 π.Χ.).

Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του Κυκλαδικού Πολιτισμού έπαιξε η γεωγραφική θέση των νησιών, που διευκολύνει τα ταξίδια και την επικοινωνία με τους γειτονικούς λαούς. Οι ανασκαφές μας βεβαιώνουν ότι οι Κυκλαδίτες είχαν ανεπτυγμένο εμπόριο και ναυτιλία. Στην οικονομική και γενικότερη ανάπτυξη της περιοχής συνέβαλαν τα ορυχεία χαλκού, μολύβδου, χρυσού και αργύρου, που υπήρχαν σε ορισμένα νησιά, καθώς και τα λατομεία της Πάρου και της Νάξου.

Ο Κυκλαδικός πολιτισμός μας είναι γνωστός κυρίως από την Τέχνη του. Η ύπαρξη άφθονου μάρμαρου σε πάρα πολλά νησιά, συντέλεσε στο να δημιουργήσουν οι Κυκλαδίτες εξαιρετικά έργα. Τα πλέον γνωστά και διάσημα έργα τους είναι τα λεγόμενα «ειδώλια». Τα ειδώλια είναι μικρά αγάλματα και προκαλούν ακόμη και σήμερα ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί μοιάζουν πολύ με τις σχηματοποιημένες μορφές της σύγχρονης γλυπτικής./


  • Να μιλήσουμε… για τη Νεολιθική γεωργική καλλιέργεια στη Μακεδονία, στη Θεσσαλία, και την Κύπρο…. το 7.000 π.Χ./


Η ανάπτυξη της γεωργίας στον Ελλαδικό – Αιγαιακό χώρο σημειώνεται κατά την 7η χιλιετία π.Χ. και εγκαινιάζει, μαζί με την κτηνοτροφία, το παραγωγικό στάδιο οικονομίας.

Τα είδη που καλλιεργούνται συστηματικά από την Προκεραμική Nεολιθική είναι το μονόκοκκο και δίκοκκο σιτάρι και το κριθάρι. Η μελέτη απανθρακωμένων σπόρων από οικισμούς της Mακεδονίας, Θεσσαλίας, Aργολίδας και Kρήτης μας δείχνει ότι κατά τις πρώτες περιόδους της Νεολιθικής απαντά συχνότερα το δίκοκκο σιτάρι, ενώ παράλληλα καλλιεργούνται και όσπρια (φακή, μπιζέλια). Από την Αρχαιότερη Νεολιθική καλλιεργείται και το λινάρι, σημαντικότατη πρώτη ύλη για την υφαντουργία.

Από τη Νεότερη Νεολιθική η γεωργία επεκτείνεται με την καλλιέργεια σιταριού αρτοποιίας (Σιταγροί, Σέσκλο), κεχριού (Άργισσα, Xαιρώνεια), σίκαλης (Θαρρούνια Eυβοίας) και βρώμης (Πλατιά Μαγούλα Ζάρκου, Θαρρούνια). Στα όσπρια προστίθενται τα κουκιά (Σέσκλο, Διμήνι, Θαρρούνια), η φάβα και τα ρεβίθια (Διμήνι), εμπλουτίζοντας έτσι τη διατροφή σε φυσικές πρωτεΐνες.

Kατά τη Nεότερη και την τελική Nεολιθική εντατικοποιείται η καλλιέργεια του κριθαριού, πιθανότατα λόγω της προσαρμοστικότητάς του σε διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες. Στις πρώτες φάσεις της Νεολιθικής καλλιεργείται ευρύτατα το δίστοιχο κριθάρι (Γεντίκι, Σουφλί, Νέα Νικομήδεια, Φράγχθι, Κέα, Κνωσός), ενώ από τη Νεότερη Νεολιθική στη Μακεδονία και τη Θεσσαλία προτιμάται το εξάστοιχο κριθάρι. /

Λεπίδες από το Μουσείο Βόλου. Η μεγάλη χρησιμοποιόταν σαν μαχαίρι. Η μικρή εφαρμοζόταν σε ξύλινο οστέινο στέλεχος και γινόταν δρεπάνι για τον θερισμό των δημητριακών.

Από τη μελέτη των φυτικών καταλοίπων συνάγεται ότι τα δημητριακά και τα όσπρια καλλιεργούνται είτε στους ίδιους είτε σε διαφορετικούς αγρούς. Mεικτές καλλιέργειες σημειώνονται για παράδειγμα στο Γεντίκι και στην Άργισσα, ενώ στον Πρόδρομο και το Σέσκλο οι καλλιέργειες γίνονται χωριστά. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα είδη σιτηρών και οσπρίων που αναφέρονται δεν καλλιεργούνται το ίδιο σε όλους τους οικισμούς του ελλαδικού χώρου. Στη Νέα Νικομήδεια και τη Μαγούλα Μπαλωμένου προτιμάται για παράδειγμα ένα μόνο είδος σιταριού.

Oι αγροί σκάβονται με λίθινες αξίνες, ενώ η χρήση του αρότρου δεν τεκμηριώνεται αρχαιολογικά στο Αιγαίο πριν από την Πρώιμη εποχή του Χαλκού (3η χιλιετία π.Χ.). H συγκομιδή των σιτηρών γίνεται με ξύλινα δρεπάνια, στο στέλεχος των οποίων προσαρμόζονται λεπίδες πυριτόλιθου η μια δίπλα στην άλλη.

Tη διατροφή των νεολιθικών ανθρώπων συμπληρώνουν καρποί και φρούτα που συλλέγονται από φυτά που βρίσκονται στο άμεσο και ευρύτερο περιβάλλον των οικισμών: βελανίδια, φιστίκια, αμύγδαλα, κορόμηλα, κεράσια, δαμάσκηνα, μήλα, αχλάδια, ελιές, σταφύλια και μούρα. H συστηματική καλλιέργεια της ελιάς και του αμπελιού αρχίζει κατά την εποχή του Χαλκού./


  • Οι απανθρακωμένοι κόκκοι σιτηρών. Θεσσαλία (Μουσείο Βόλου)


Μεταξύ των άλλων ευρημάτων της Νέας Νικομήδειας συγκαταλέγονται και οι 2.000 περίπου απανθρακωμένοι σπόροι σίτου, που αποδεικνύουν ότι οι μακρινοί εκείνοι πρόγονοί μας γνώριζαν να καλλιεργούν την γη από την 7η χιλιετία π.Χ. Απανθρακωμένοι κόκκοι σιτηρών βρέθηκαν και σε αρχαιότερα νεολιθικά στρώματα της Θεσσαλίας. Πρόκειται για άμεσες αποδείξεις του γεωργικού χαρακτήρος του αρχαιοτέρου νεολιθικού πολιτισμού του θεσσαλικού κάμπου (έμμεσες υπάρχουν άφθονες : τριπτήρες, μυλόλιθοι κ.ά.).

Οι απανθρακωμένοι κόκκοι αποτελούν τις αρχαιότερες αποδείξεις καλλιέργειας σιτηρών στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Και είναι γνωστό ότι υψηλοί πολιτισμοί αναπτύχθηκαν μόνο στις περιοχές όπου είχε εξασφαλισθεί η καλλιέργεια σίτου (είναι πιο ανθεκτικός, αποθηκεύεται εύκολα, δεν χρειάζεται άρδευση).

Υπάρχουν επίσης λεπίδες από θεριστικά μαχαίρια ή δρεπάνια (με γυαλισμένη μια πλευρά συνήθως, από το θέρισμα δημητριακών). Το συνηθέστερο λίθινο εύρημα της Προκεραμικής είναι μικρά κομμάτια λεπίδων από πυριτόλιθο ή οψιανό. Συνήθως το μήκος τους δεν ξεπερνάει τα δύο εκατοστόμετρα. Τα βασικά εργαλεία πρέπει να ήταν σύνθετα, από περισσότερα δηλ. μικρά κομμάτια πυριτόλιθου ή οψιανού που έμπαιναν σε λαβές ξύλινες ή οστέινες. Στη Θεσσαλία έχει ως τώρα επιβεβαιωθεί η καλλιέργεια δύο ειδών σιταριού, δύο ειδών κριθαριού, καθώς και κεχριού, πίσου, φακής και βίκου. Βρέθηκαν ακόμη μερικά βαλανίδια, που μπορεί να ήταν εδώδιμα. Τα είδη των δημητριακών φαίνονται πολύ πιο κοντά στα σύγχρονα, παρά στις άγριες μορφές τους, όπως τουλάχιστον βεβαιώνουν οι ειδικοί. Επομένως ήταν από καιρό εξημερωμένα και καλλιεργημένα.

Το δίκοκκο σιτάρι και το κριθάρι απαντάται και στη Μικρά Ασία. Το μονόκοκκο σιτάρι και τα όσπρια απαντώνται, σε άγρια μορφή, και στη Νότιο Βαλκανική και στη Μικρά Ασία και σε ολόκληρο τον μεσογειακό χώρο. Φαίνεται πώς καλλιεργήθηκαν από τις άγριες μορφές – ή τουλάχιστον είναι δυνατόν να προέρχονται από ιθαγενείς ποικιλίες./

Απανθρακωμένοι σπόροι από μονόκοκκο σιτάρι και βελανίδια έχουν βρεθεί και σε ειδικούς λάκκους αποθήκευσης και σε ειδικούς αποθηκευτικούς πίθους στον προϊστορικό οικισμό στο Αρχοντικό Γιαννιτσών.

Έχουν βρεθεί επίσης απανθρακωμένα μπιζέλια και στην Σκοτεινή Θαρρουνίων Ευβοίας. Χρονολογούνται στην Nεολιθική εποχή.

Οπωσδήποτε, τα είδη των ζώων και των φυτών που εξημερώθηκαν ή καλλιεργήθηκαν στην Ελλάδα κατά την αφετηριακή φάση της νεολιθικής, είναι τα ίδια με αυτά που συναντούμε στην Μικρά Ασία και την Μέση Ανατολή, γενικότερα.

Θα πρέπει να προσθέσουμε ακόμη ότι στην Θεσσαλία (Άργισσα) βεβαιώθηκε η παρουσία σκύλου και ότι στο Σέσκλο έχουμε αρκετά οστά ψαριών, πράγμα που μαρτυρεί ότι η αλιεία δεν ήταν άγνωστη. Εξ’ άλλου στις παραποτάμιες θέσεις αφθονούν τα όστρεα και σ’ όλους τούς συνοικισμούς βρέθηκαν κοινά σαλιγκάρια./


  • Για τον Νεολιθικό οικισμό στη Χοιροκοιτία της Κύπρου…το 7.000 π.Χ/



  • Για τον πολιτισμό του Σέσκλου στη Θεσσαλία…το 6.800 π.Χ./


Ο πρώτος «ολοκληρωμένος» πολιτισμός της Ευρώπης έχει γενέτειρα την Θεσσαλική γη.

Ο πολιτισμός του Σέσκλου με τις ακροπόλεις χαρακτηρίζεται από τις «μαγούλες» (γηλόφους) και την ωραία διακόσμηση – κεραμική με τα γραμμικά κοσμήματα και τις πέτρινες σφραγίδες με τα μαιανδροειδή γεωμετρικά σχήματα. Οι ανασκαφικές έρευνες του 20ού αιώνα (1901 – 1902, 1956 – 1977) στο λόφο Καστράκι και τη γύρω του περιοχή πιστοποιούν την κατοίκηση του χώρου από την Προκεραμική Νεολιθική (6.800 – 6.500 π.Χ.) μέχρι την Ύστερη εποχή του Χαλκού (μέσα 2ης χιλιετίας π.Χ.). Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία της χαρακτηριστικής για τη Μέση Νεολιθική γραπτής κεραμικής (ερυθρή σε ανοιχτόχρωμη επιφάνεια του αγγείου) στην «ακρόπολη» του Σέσκλου./


  • Για να συγκρίνουμε λίγο… τα αρχαιότερα δείγματα κινεζικής γραφής τα έχουμε στην Ανατολική Κίνα…. το 6.600 με 6.200 π.Χ./



  • Όταν έχουμε το Ανθρωπόμορφο αγγείο στη Νέα Νικομήδεια Μακεδονίας….το 6.500 - 5.800 π.Χ./


Μέρος των ευρημάτων της Νέας Νικομήδειας αποτελεί το αγγείο με πλαστική απόδοση ανθρώπινης μορφής της Αρχαιότερης Νεολιθικής πολιτιστικής περιόδου (περίπου 6500-5800 π.Χ.) και το οποίο βρίσκεται στο Μουσείο Βέροιας./


  • Να γράψουμε… για Αρχαιότερο αποτύπωμα υφαντού σε ελλαδικό χώρο στους Σιταγροούς της Δράμας……το 6.500 – 5.800 π.Χ./



  • Για τον Ψευδόστομο αμφορέα στον Ορχομενό της Βοιωτίας….6.000 π.Χ./



  • Για το Αρχαιότερο πλοίο στη Σωζόπολη Βουλγαρίας…6η χιλιετία π.Χ./



  • Για τα Νεολιθικά ευρήματα στο Ροδοχώριον της Ημαθίας…6.000 – 3.500 π.Χ./



  • Για τις Βραχογραφίες του Παγγαίου στην Καβάλα….6.000 – 3.000 π.Χ./



  • Για τα Οστέινα εργαλεία στο Σπήλαιο του Γερανίου στο Ρέθυμνο….6.000 – 3.000 π.Χ./


Οι μακρόχρονες συστηματικές αρχαιολογικές έρευνες εκεί στην Κρήτη ανακάλυψαν στοιχεία που βεβαιώνουν για την ύπαρξη ζωής από την 6η χιλιετία π.Χ. (Νεολιθική Εποχή 6.000-2.600 π.Χ.). Τα λιγοστά λείψανα φανερώνουν ότι ο νεολιθικός άνθρωπος της Κρήτης, όπως και στην υπόλοιπη ανατολική Μεσόγειο, χρησιμοποιούσε εργαλεία από πέτρα, κόκαλο ή οψιανό της Μήλου και σκεύη από πηλό.

Στη σπηλιά του Γερανίου βρέθηκε ένας λάκκος γεμάτος με κόκαλα ζώων και δίπλα ένα πλήθος από μικρά και μεγάλα οστέινα εργαλεία. Η λείανση εξάλλου των πέτρινων εργαλείων δίνει ένα ιδιαίτερο χρώμα στις ποταμίσιες με πολύχρωμες φλεβώδεις πέτρες. Πελέκια σφύρες με τρύπα στη μέση για ξύλινο κοντάκι, είναι τα κυριότερα όπλα του νεολιθικού ανθρώπου. Παράλληλα, κοινές είναι οι λεπίδες από οφιανό (ηφαιστειακή πέτρα της Μήλου και Νισύρου)./



  • Για το Νεολιθικό οικισμό της Αμφιπόλεως στη Μακεδονία….6.000 – 3.000 π.Χ/



  • Για τα Αρχαιότερα ομοιώματα οικιών….το 5.800 – 5.300 π.Χ./



  • Για Ευρήματα της Αλμωπίας στην Έδεσσα….6η χιλιετία π.Χ. (β! μισό)/



  • Για την Τήξη των μετάλλων…το 5.300 π.Χ./


Η κρατούσα έως τώρα γνώμη στην Αρχαιολογία ήθελε τα μέταλλα να έρχονται από την Ανατολή, όπου και έγιναν (πάντα κατά τους ίδιους κύκλους) οι πρώτες καμινεύσεις.

Κάπου λοιπόν στο 4.000 π.Χ. και κάτι εθεωρείτο ότι στην Εγγύς Ανατολή πραγματοποιούνται οι πρώτες χυτεύσεις χαλκού μαζί με την πρώτη χρήση αρότρου, όπως μας πληροφορεί η έκδοση των «Times» με τίτλο «Άτλας της Παγκόσμιας Ιστορίας» και το 3.000 π.Χ. γίνεται η χρήση του ορείχαλκου στην Ταϋλάνδη, το 2.000 π.Χ. έχουμε την πρώιμη μεταλλουργία στο Περού και το μόλις το 650 π.Χ. εισάγεται η σιδηρουργία στην Κίνα μαζί με την Αίγυπτο, που μόλις το 671 π.Χ. αποκτούν την σιδηρουργία, όταν οι Ασσύριοι κατακτούν την Αίγυπτο.

Στην Ελλάδα, πάντα κατά τον «Άτλαντα» των «Times», το 3.000 π.Χ. εξαπλώνεται η χαλκουργία.

Τα λιμνάζοντα ύδατα της “γνώσης” ταράζονται περιοδικά από τις δημοσιεύσεις των ανασκαφικών ευρημάτων και των ανακαλύψεων των αρχαιολογικών αποστολών (ελληνικών και ξένων) που δραστηριοποιούνται στον ελληνικό χώρο.

Από το προσφάτως εκδοθέν από το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων βιβλίο της αρχαιολόγου Ελένης Τσιβιλίκα, με τίτλο «Κοσμήματα της Ελληνικής Προϊστορίας», πληροφορούμεθα ότι ήδη από την Αρχαιότερη Νεολιθική Εποχή (6.500 – 5.800 π.Χ.) υπήρχαν φούρνοι για την ξήρανση των δημητριακών και το ψήσιμο του ψωμιού, όπως στην Νέα Νικομήδεια της Ημαθίας.

Με την ανάπτυξη της πυροτεχνολογίας στους κεραμικούς κλιβάνους για το ψήσιμο των αγγείων σε αναγωγική ατμόσφαιρα, με ελεγχόμενη ροή αέρα και ποσότητας οξυγόνου, καθώς και υψηλή θερμοκρασία, στις νεώτερες φάσεις της Νεολιθικής εποχής, δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για την αναγωγή των μεταλλευμάτων, την μετατροπή δηλαδή του μεταλλεύματος σε μέταλλο.

Η επινόηση στην συνέχεια της τεχνητής ενίσχυσης της φωτιάς με φυσητήρες, ώστε να δημιουργηθούν οι υψηλές θερμοκρασίες τήξης των μετάλλων – 1083°C του χαλκού, 1063°C τού χρυσού και 960°C του αργύρου – και η χρήση χωνευτηρίων έκαναν δυνατό τον έλεγχο της διαδικασίας των χημικών μεταβολών, πού μετατρέπουν το μετάλλευμα σε μέταλλο και τελικά, με την χρήση μητρών, σε αντικείμενο.

Ευρήματα διαφόρων φάσεων δείχνουν ότι η διαδικασία αυτή ήταν γνωστή κατά την Νεώτερη (5.300 – 4.500 π.Χ.) και Τελική Νεολιθική (4.500 – 3.300 π.Χ.). Έτσι έχουμε :


  1. Τμήματα πήλινων χοανών με υπολείμματα σκωριών, καθώς και σκωρίες από την Κεφάλα της Κέας προέρχονται από αναγωγή μεταλλευμάτων χαλκού όπως έδειξε η χημική ανάλυση.
  2. Πήλινες χοάνες με υπολείμματα σκωριών από τήξη χαλκού από τους Σιταγρούς (Φάση ΙΙΙ) στην Δράμα.
  3. Δυο χωνευτήρια με σκωρίες τήξης χαλκού από το Γυαλί Νισύρου (Δωδεκάνησα).
  4. Υπολείμματα τήξης μετάλλου και σημαντικά χάλκινα αντικείμενα (εγχειρίδια, ράβδος) κοντά σε μεγάλη εστία – πυρά στο σπήλαιο Αλεπότρυπα Διρού Λακωνίας.


Όλα τα παραπάνω έχουν βρεθεί σε στρώματα της Τελικής Νεολιθικής (4.500 – 3.300 π.Χ.) και πιστοποιούν την επιτόπια κατεργασία τού Χαλκού.


  • Εκτός από τα χάλκινα υπάρχει και σωρεία ασημένιων αντικειμένων που τοποθετούνται στην Τελική Νεολιθική (4.500 – 3.300 π.Χ.)./


Ζεύγη αργυρών ενωτίων από το Διρό, το αργυρό περίαπτο (φυλαχτό) σε μορφή δαχτυλιόσχημου ειδωλίου, το αργυρό περιδέραιο με τις 170 μικρές χάντρες από ασήμι και τα δυο ζεύγη αργυρών ενωτίων που έχουν κατασκευαστή από σφυρήλατο σύρμα (όλα από το Διρό) και τα οποία βρίσκονται στο Νεολιθικό Μουσείο Διρού,  το ασημένιο περίαπτο από το σπήλαιο της Αμνιστού Ηρακλείου σε μορφή ειδωλίου από σφυρήλατο έλασμα, και το αργυρό περίαπτο με τραπεζιόσχημο στέλεχος πού φέρει διαμπερή οπή από το σπήλαιο Περιστέρια της Σαλαμίνας (ή αλλιώς Σπήλαιο του Ευριπίδη) που τοποθετείται στα τέλη της Νεωτέρας και τις αρχές της Τελικής Νεολιθικής, περίπου στο 4.500 π.Χ.

Η έκπληξη, όσον αφορά τον τομέα της μεταλλουργίας στον ελληνικό χώρο, προκύπτει από τον θησαυρό των 53 χρυσών νεολιθικών κοσμημάτων, πού ανακαλύφθηκε μετά από την κατάσχεσή τους, όταν βρέθηκε στα χέρια αρχαιοκάπηλων. Παραδόθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στις 3 Οκτωβρίου του έτους 1997.

Για να γίνει πιο σαφής η σημασία του θησαυρού, αρκεί να πούμε ότι μέχρι την ανακάλυψη και κατάσχεσή του το σύνολο των χρυσών αντικειμένων της νεολιθικής περιόδου οποιασδήποτε μορφής πού είχε βρεθεί στον ελλαδικό χώρο ανήρχετο σε λιγότερο από δύο δεκάδες./

Δισκόμορφα ελάσματα. Τα κοσμήματα αυτά είναι δαχτυλιόσχημα περίαπτα, ελάσματα δισκόμορφα σφυρήλατα με οπές, ελάσματα σε σχήμα ταινίας, διάφορα άλλα περίαπτα και χάντρες διαφόρων σχημάτων.

Ο αριθμός των περιάπτων – φυλαχτών ανέρχεται στον αριθμό των 35, εκ των οποίων τα 33 έχουν το σχήμα δακτυλίου.

Είναι κατασκευασμένα από χρυσά ελάσματα σφυρηλατημένα, που είχαν δημιουργηθεί από χύτευση σε ειδικές μήτρες./

Τα ίχνη γραφής.

Το πιο εκπληκτικό δε όλων είναι ένα χρυσό δαχτυλιόσχημο περίαπτο με εγχάρακτα σημεία στην μία του πλευρά, τα οποία μοιάζουν να αποτελούν σημεία γραφής, όπως η αρχαιολόγος Καίτη Δημακοπούλου, στην δημοσίευσή της περί του νεολιθικού θησαυρού στην προαναφερθείσα έκδοση του ΤΑΠ αποδέχεται, τοποθετώντας όμως και ένα ερωτηματικό (?) δίπλα στην λέξη “γραφή”, επειδή περιμένει – θέλουμε να πιστεύουμε – πιο ολοκληρωμένη μελέτη του υλικού και το οποίο τοποθετείται στο 4.500 με 3.300 π.Χ.

Η παρουσία δε μιας τέτοιας μεγάλης ποσότητος χρυσού στον Ελλαδικό χώρο αυτή την εποχή και η πολύ καλή τεχνική πού εφαρμόζεται πάνω στο μέταλλο δηλώνουν καθαρά μία γνώση των κατοίκων του ελλαδικού χώρου πολύ παλαιότερη, όσον άφορα στην μεταλλουργία.

Η απόκτηση του χρυσού προϋποθέτει βέβαια συσσώρευση πλούτου και οργανωμένες σε τάξεις κοινωνίες και εξέλιξη της τεχνογνωσίας ταυτόχρονα σε όλους τους άλλους τομείς δραστηριοτήτων του ανθρώπου.

Όλα δείχνουν μια εντατικοποίηση του εμπορίου, των συγκοινωνιών και πολύ μεγάλη ανάπτυξη γενικότερα του πολιτισμού./


  • Να μιλήσουμε…. για τον Παλαιότερο λιμναίο οικισμό της Ευρώπης… όπως ανέφερα στο Δισπηλιό της Καστοριάς…το 5.300 π.Χ.


Η ανασκαφική αυτή δραστηριότητα του αρχαιολόγου και καθηγητού του ΑΠΘ κ. Γ. Χουρμουζιάδη έφερε στο φως ξύλινη ενεπίγραφη πινακίδα που χρονολογήθηκε με τη μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα 14C και βρέθηκε ότι είναι ηλικίας 7.250 ετών.

Ανεξαρτήτως του χαρακτηρισμού της (οπωσδήποτε Ελληνικής - η ομοιότητα των χαρακτήρων με τη Γραμμική Α είναι οφθαλμοφανής) γραφής που είναι χαραγμένη στην πινακίδα αυτήν και της αποκρυπτογραφήσεώς της, η ανακάλυψή της καταρρίπτει τις θεωρίες περί Φοινικικής ή Ινδοευρωπαϊκής προέλευσης του αλφαβήτου μας και αναδεικνύει την Ελλάδα ως την μοναδική κοιτίδα της γραφής και του πολιτισμού.

Το Παλαιότερο λοιπόν δείγμα γραφής στην Ευρώπη το έχουμε-είχαμε… κάπου χάθηκε στο δρόμο…. στο Δισπηλιό της Καστοριάς… το 5.300 π.Χ./


  • Ο Παλαιότερος πέτρινος «χάρτης» της Ευρώπης στο Δισπηλιό της Καστοριάς…5.300 π.Χ./


Ευρέθη από τον συγγραφέα – ερευνητή Κώστα Δούκα σε σωρούς χωμάτων προερχόμενους από τις ανασκαφές της περιοχής. Είναι διαστάσεων 45*30*15 εκατοστών και φέρει στην επίπεδη πλευρά της πλήθος γραμμικών σημάτων, παρόμοιων με εκείνα της απολιθωμένης πινακίδας. Το σχήμα της (όπως και αυτό της απολιθωμένης πινακίδας), προσομοιάζει (πάντα κατά την γνώμη του ευρέτη της) με το σχήμα της λίμνης της Καστοριάς της εποχής εκείνης. (Εδώ να σημειώσω… ότι ενώ είχα πάει την προηγούμενη χρονιά στη Κασοριά….χαμπάρι δεν είχα για το Δισπηλιό….να όμως που γύρισε η γη και ο ουρανός και την επόμενη βρέθηκα με παρέα και το ταξίδι ξανά επαναλήφθηκε….αλλά το περίεργο ήταν ότι βίωνα ακριβώς το ίδιο…αφού ως παρέα πλέον πήγαινα στα ίδια σημεία, ξενοδοχεία, μαγαζιά κλπ, ώσπου ένας Καστοριανός από την παρέα μας λέγει και τώρα θα πάμε στο Δισπηλιό…! Τι είναι αυτό του λέω; Θα δεις…μου απαντά. Αλλά το περίεργο είναι ότι όταν φτάσαμε εκεί…βρέθηκε ένας άνθρωπος….και ήταν φύλακας και μας έλεγε περί του οικισμού που ήξερε….και ξαφνικά όλη την παρέα….μας μπάζει μέσα στο οίκημα με τα αρχαία…..και τα είδαμε όλα. Ψιλιάστηκα…ότι κάποιοι βάλανε το χεράκι τους….για να τα δω…και λέγω σε έναν βγάλε την Πινακίδα….όπου μετά τη φωτογραφία την έστειλα σε ένα γνωστό μου…ο οποίος αργότερα με διαβεβαίωσε για τη γραμμική …αλλά η πινακίδα στο τέλος την χάσαμε....ποιοι την πήραν; ....κι εκείνη τη στιγμή μας έδειξε ζωντανά…κι αυτό που θα δείτε παρακάτω….!

Το Παλαιότερο μουσικό όργανο της ελληνικής χερσονήσου στο Δισπηλιό Καστοριάς…η φλογέρα…το (5.260 π.Χ.)… την είδα λοιπόν με τα μάτια μου από κοντά….!...κι αυτή την εικόνα δεν την ξεχνώ…!

Μεταξύ άλλων, η ανασκαφική δραστηριότητα του αρχαιολόγου και καθηγητού του ΑΠΘ κ. Γ. Χουρμουζιάδη στο Δισπηλιό Καστοριάς έφερε στο φως μια οστέινη φλογέρα και ένα πέτρινο αγαλματίδιο, όλα της αυτής ηλικίας./


  • Ο Νεολιθικός οικισμός του Μακρυγιάλου στην Πιερία….5.300 – 4.500 π.Χ./


Ο οικισμός του Μακρύγιαλου λοιπόν βρίσκεται μισό χιλιόμετρο νότια του ομώνυμου χωριού, στην περιοχή της αρχαίας Πύδνας. Οι ανασκαφές της δεκαετίας του ’90, που έγιναν με αφορμή την επέκταση του εθνικού οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου Αθήνας-Θεσσαλονίκης, αποκάλυψαν το μεγαλύτερο γνωστό οικισμό της Νεότερης Νεολιθικής.

Πρόκειται για έναν επίπεδο οικισμό, που κατοικήθηκε τόσο κατά τις προδιμηνιακές (Νεότερη Νεολιθική Ι) όσο και κατά τις διμηνιακές φάσεις (Νεότερη Νεολιθική ΙΙ). Χαρακτηριστικό είναι ότι οι αρχιτεκτονικές αυτές φάσεις δεν αναπτύσσονται η μια πάνω στην άλλη, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στους νεολιθικούς οικισμούς (τούμπα ή μαγούλα), αλλά εκτείνονται η μια δίπλα στην άλλη, φτάνοντας τα 500 στρέμματα. Ο οικισμός ερευνήθηκε σε έκταση 60 στρεμμάτων και αποτελεί τη μεγαλύτερη σε έκταση ανασκαφή νεολιθικού οικισμού στην Ελλάδα. Όμως, δεν υπάρχει πια, μια και τα σύγχρονα έργα έπρεπε να περατωθούν!

Ο οικισμός της Νεότερης Νεολιθικής Ι (Μακρύγιαλος Ι) αποτελείται από αραιά κτισμένες, κυκλικές ή ελλειψοειδείς πασσαλόπηκτες καλύβες με υπόγεια, σκαμμένα στο έδαφος. Το δάπεδο των οικημάτων αποτελούν κορμοί δένδρων που σκεπάζουν τα υπόγεια. Ο οικισμός περιβάλλεται από διπλή τάφρο. Η εσωτερική αποτελείται από λάκκους σε αλυσιδωτή διάταξη και έχει μέγιστο πλάτος 4,5 και μέγιστο βάθος 3,5 μέτρα. Η εξωτερική τάφρος έχει σχήμα V και είναι μικρότερη. Μετά την εγκατάλειψη του τμήματος αυτού του οικισμού, οι τάφροι χρησιμοποιούνται για ταφές αλλά και για απορρίμματα. Ανάμεσα στις δυο φάσεις μεσολάβησε πιθανότατα προσωρινή εγκατάλειψη του οικισμού.

Κατά τη Νεότερη Νεολιθική ΙΙ -φάση Κλασικό Διμήνι (Μακρύγιαλος ΙΙ)- κατασκευάζονται, σε πυκνή διάταξη, οικήματα όμοιου τύπου που η διάμετρός τους φτάνει τα 5 μέτρα. Στο υπόγειο ενός απ’ αυτά βρέθηκαν μάλιστα αποθηκευτικά αγγεία. Οι τροφοπαρασκευαστικές κατασκευές (εστίες), καθώς επίσης και οι χώροι εργασίας για εξειδικευμένες εργασίες (μεταλλουργία) βρίσκονται έξω από τα σπίτια. Σε κάποια χρονική στιγμή της φάσης Μακρύγιαλος ΙΙ χρησιμοποιούνται και ορθογώνια κτίσματα, όπως επίσης και ένα αψιδωτό κτήριο μήκους 15 μέτρων, που ίσως να μην ήταν και το μοναδικό του οικισμού. Ο οικισμός περιβάλλεται και στη φάση αυτή από προστατευτικές τάφρους.

Αμέτρητη κεραμική, 10.000 εργαλεία από οψιανό και πυριτόλιθο, 8000 εργαλεία από λειασμένο λίθο (αξίνες, πελέκεις, σμίλες κ.λπ.), 240 πήλινα και μαρμάρινα σχηματοποιημένα ειδώλια, δακτυλιόσχημα περίαπτα από μάρμαρο (Μακρύγιαλος Ι) και χαλκό (Μακρύγιαλος ΙΙ), κοσμήματα από οστό και όστρεα (σπόνδυλος, cardium) και 72 χάλκινα αντικείμενα (χάντρες, περόνες, οπείς, σφυρηλατημένα σύρματα και ελάσματα) ξετυλίγουν όλο το φάσμα των οικονομικών δραστηριοτήτων της μεταλλασσόμενης κοινωνίας της Νεότερης Νεολιθικής. /


  • Συστήματα Παραγωγής και Χρήσης του Οψιανού στην Νεολιθική Θεσσαλία./


Oλοκληρώθηκε η εκπόνηση του ερευνητικού προγράμματος απο τη συνεργάτιδα του Εργαστηρίου Dr. Ε. Καρίμαλη, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το Institute of Aegean Prehistory (Instap). Στόχος του προγράμματος ήταν η διερεύνηση των συστημάτων παραγωγής και διακίνησης οψιανού και σοκολατί πυριτόλιθου στην Θεσσαλία και τις Κυκλάδες κατά τα τελευταία στάδια της Νεολιθικής περιόδου. Βασική επιδίωξη της έρευνας ήταν η ανάδειξη των παραμέτρων (απόσταση από την πηγή της πρώτης ύλης, τρόπος παραγωγής, πολιτισμική τοπογραφία κα.) που επηρέασαν τη δομή και τη λειτουργία τους.

Η ανάλυση των λιθοτεχνιών πραγματοποιήθηκε με τη μελέτη και ανασύσταση της “αλυσίδας κατασκευής” (reduction sequence). Η έρευνα περιέλαβε την καταλογράφηση, μακροσκοπική εξέταση, ταξινόμηση και στατιστική ανάλυση των δειγμάτων. Με τον τρόπο αυτό έγινε εφικτός ο προσδιορισμός της φάσης κατασκευής στην οποία ανήκει κάθε τέχνεργο.

Η ανάλυση των λιθοτεχνιών επιβεβαίωσε την ύπαρξη ενός διττού τρόπου παραγωγής και διακίνησης στη Θεσσαλία:


  • α) Το δίκτυο οψιανού που καλύπτει την νοτιο-ανατολική ακτή και την ενδοχώρα της Θεσσαλίας και



  • β) το δίκτυο σοκολατί πυριτόλιθου που καλύπτει την δυτική Θεσσαλία (πεδιάδα της Καρδίτσας).


Άν και τα δίκτυα αυτά ήταν γνωστά από την Πρώϊμη Νεολιθική περίοδο (θέσεις Αχίλλειον και Πρόδρομος), η σημασία και η έκταση των συστημάτων αυτών δεν είχε ποτέ τονιστεί. Τα αποτελέσματα του προγράμματος μας επιτρέπουν για πρώτη φορά να κατανοήσουμε τις παραμέτρους οργάνωσης των δικτύων αυτών και να επιβεβαιώσουμε την παρουσία τους σε όλη την διάρκεια της Νεολιθικής περιόδου. Είναι ενδιαφέρον ότι άν και το δίκτυο διακίνησης του οψιανού κατα τις τελευταίες φάσεις της Νεολιθικής περιόδου είχε επεκταθεί προς τον βορρά (περιοχή Μακεδονίας), εντούτοις δεν επεκτάθηκε στη δυτική Θεσσαλία, όπου ο σοκολατίς πυριτόλιθος παρέμεινε η κύρια πρώτη ύλη για την παραγωγή λεπίδων.

Γενικά, η ποσότητα του οψιανού φθίνει από την ακτή προς την ανατολική θεσσαλική πεδιάδα και είναι σχετικά μικρή όσο κανείς απομακρύνεται στις θέσεις της δυτικής θεσσαλικής πεδιάδας, ενώ αντίστροφα ο σοκολατίς πυριτόλιθος εμφανίζει μία πτωτική τάση όσο πλησιάζει κανείς προς την ακτή. Το παρόν ερευνητικό πρόγραμμα επιβεβαίωσε την άποψη ότι η απόσταση από την ακτή δεν αποτελεί την κύρια παράμετρο που καθορίζει τον βαθμό συμμετοχής μιάς αρχαιολογικής θέσης στο δίκτυο παραγωγής και διακίνησης οψιανού κατά τις τελευταίες φάσης της Νεολιθικής περιόδου.


  • Να γράψουμε για το Νεολιθικό οικισμό στη Σαμοθράκη….6η χιλιετία π.Χ. (τέλη)/



  • Για τη Βυθισμένη νεολιθική πόλη στη Σινώπη του Πόντου…5.150 π.Χ./



  • Για το Αρχαιότερο δείγμα οργανωμένου συστήματος γραφής στον κόσμο στα Γιαννιτσά…5η χιλιετία π.Χ. (αρχές)/


  • Για το Νεολιθικό οικισμό στο Διμήνι της Θεσσαλίας…5η χιλιετία π.Χ./



  • Στα αρχαιολογικά κατάλοιπα του οικισμού (αρχιτεκτονική, κεραμική, εργαλεία, ειδώλια, κοσμήματα) καταγράφονται για πρώτη φορά όλα τα χαρακτηριστικά της Nεότερης Nεολιθικής II στη Θεσσαλία (4800 – 4500 π.Χ.).



Χαρακτηρίστηκε από τους πρώτους ερευνητές της ελληνικής Προϊστορίας ως «πολιτισμός Διμηνίου».

Ευρέθη κεραμικός κλίβανος εργαστηρίου κεραμικής ο οποίος αποτελείται από ένα κυκλικό λίθινο θεμέλιο, που ορίζει το χώρο στον οποίο στοιβάζονταν τα στεγνά, ήδη διακοσμημένα αγγεία. Στη συνέχεια τα αγγεία σκεπάζονταν πλήρως με κλαδιά.

H επιφάνεια των κλαδιών στεγανοποιείτο με μάζες νωπού πηλού, ώστε να μπορέσει στη συνέχεια να ελεγχθεί η θερμοκρασία όπτησης (850οC).

Τα κοσμήματα (βραχιόλια, περίαπτα, χάντρες) από όστρεο σπονδύλου (οικία N), τα δακτυλιόσχημα περίαπτα, οι αιχμές βελών από οψιανό της Mήλου και τα μέταλλα είναι χαρακτηριστικό δείγμα ανάπτυξης της κοινότητος αυτής.

Ο τύπος του λαβύρινθου στην κατασκευή του οικισμού είναι χαρακτηριστικά παρόμοιος με τους αντίστοιχους λαβύρινθους των Κρητομινωϊτών και φυσικά του Δίσκου της Φαιστού.

Νεώτερες μελέτες δείχνουν να διαφωνούν με την συγκεκριμένη ερμηνεία της ρυμοτομίας του οικισμού, θεωρώντας ότι οι λίθινοι περίβολοι του Διμηνίου δε φαίνεται να ακολουθούν ένα προκαθορισμένο σχέδιο, αλλά ότι υπακούουν στις πρακτικές ανάγκες των κατοίκων του. Έτσι, πιθανότατα να συνδέονται με τη σταδιακή ανάπτυξη του οικισμού, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες στέγασης του πληθυσμού που αυξάνεται συνεχώς στην ευρύτερη περιοχή κατά τη διάρκεια της Νεότερης Νεολιθικής.

Κατά την Πρώιμη εποχή του Xαλκού η οικία 13 του κεντρικού περιβόλου θα επεκταθεί, οι δίοδοι προς την κεντρική αυλή φραχθούν και ο λόφος θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά από μια οικογένεια./


  • Για την Επιγραφή των Σποράδων στη Γιούρα της Αλοννήσου στις Σποράδες ….5.000 – 4.500 π.Χ/


Βρέθηκε εκεί στις ανασκαφές στην Σπηλιά του Κύκλωπος στην ερημονησίδα Γιούρα της Αλοννήσου από τον έφορο αρχαιοτήτων κ. Α. Σάμψων.

Πρόκειται για όστρακο (θραύσμα αγγείου) πάνω στο οποίο είναι χαραγμένα σύμβολα γραφής.

Η δε χρονολόγηση του ευρήματος έγινε με την μέθοδο της στρωματογραφίας.

Τα σήματα αυτής της γραφής μοιάζουν με τα γράμματα του Ελληνικού Αλφάβητου που υποτίθεται ότι «εμφανίστηκαν» γύρω στο 800 π.Χ.

Τα χαράγματα στο όστρακο δεν σχετίζονται με κανένα γνωστό είδος εγχάρακτης διακοσμήσεως, αποτελούν σαφή σύμβολα γραφής και έγιναν στην αρχική επεξεργασία του αγγείου. Μετά το αγγείο ψήθηκε και έτσι τα χαραγμένα σύμβολα έμειναν για πάντα./


Επομένως τα σύμβολα γραφής χρονολογούνται την εποχή κατασκευής του αγγείου (5.000-4.500 π.Χ.) και αποτελούν μία συνειδητή ενέργεια του κεραμέως Αλονήσου, με τη συνεργασία του University of Nebraska-Lincoln (καθ. Έφη Αθανασσοπούλου) και την 13η Εφορεία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων του Βόλου (κα. Αργυρώ Ιτζεσσίλογλου και κα. Λίτσα Σκαφιδά). Τό πρόγραμμα έλαβε χώρα κατα τη διάρκεια 24 Ιουνίου – 7 Ιουλίου του έτους 1999. Στόχος των γεωφυσικών ερευνών ήταν ο εντοπισμός και η χαρτογράφηση σημαντικών υπεδάφειων στόχων.

Το πρόγραμμα των γεωφυσικών διασκοπήσεων συμπεριέλαβε διάφορες τεχνικές διασκοπήσεων υψηλής ανάλυσης με σκοπό τον εντοπισμό λειψάνων τα οποία σχετίζονται με την εργαστηριακή δραστηριότητα στο χώρο αυτό κατά τους αρχαίους χρόνους. Περίπου 4.000 τετραγωνικά μέτρα διερευνήθηκαν με μαγνητικές και ηλεκτρομαγνητικές τεχνικές. Στις γεωφυσικές έρευνες χρησιμοποιήθηκαν ένα διαφορικό μαγνητόμετρο ροής για τη μέτρηση της κατακόρυφης βαθμίδας της κάθετης συνιστώσας του μαγνητικού πεδίου της γης (Geoscan FM36 – Fluxgate Gradiometer), ένα διαφορικό μαγνητόμετρο Καισίου (SM-4G) για τη μέτρηση της κατακόρυφης και οριζόντιας βαθμίδας της συνισταμένης του μαγνητικού πεδίου της γης και ένα όργανο Geonics EM31 για τη μέτρηση της ηλεκτρικής αγωγιμότητας και μαγνητικής επιδεκτικότητας του εδάφους για τις ηλεκτρομαγνητικές τεχνικές. Τα αποτελέσματα των γεωφυσικών διασκοπήσεων φανέρωσαν έναν αριθμό υποψήφιων υπεδάφειων στόχων που ενδέχεται να σχετίζονται με τις δραστηριότητες στον αρχαιολογικό χώρο. Μία ισχυρή μαγνητική ανωμαλία υποδεικνύει την παρουσία μιας εκτεταμένης αρχιτεκτονικής δομής, η οποία αποτελείται από τρία τμήματα και είναι πολύ πιθανόν να σχετίζεται με την παρουσία ενός κλιβάνου. Πειράματα που έγιναν στην συγκεκριμένη περιοχή με διαφορετικές τεχνικές και πυκνή δειγματοληψία (0.25-1m) επιβεβαίωσαν την ύπαρξη της δομής και έδωσαν πολύτιμες πληροφορίες για τις διαστάσεις (~20m x 5m) και τον προσανατολισμό της. Άλλοι υποψήφιοι στόχοι συνδέονται με την πιθανή παρουσία μικρότερων κλιβάνων και αποθετών κεραμικής./


  • Να γράψουμε για τον Νεολιθικό οικισμό στη Φτελιά της Μυκόνου….5.000 – 4.500 π.Χ./


Ανασκαφή αυτή του λόφου, όπου υπήρξε οικισμός μεγάλης αρχαιολογικής και ιστορικής αξίας με αποκάλυψη τριών οικοδομικών φάσεων με μεγάλα κτήρια, με τοίχους μεγάλου πάχους και με μία μεγάλη επίχωση δύο μέτρων.

Τα πολύ σημαντικά ευρήματα, που περιλαμβάνουν εκατοντάδες αιχμές από βέλη και καμάκια, δείχνουν αλιευτικές δραστηριότητες και κυνήγι.

Η ανασκαφή γίνεται με συλλογική συνεργασία πολλών επιστημόνων (συμπεριλαμβανομένου και του εφόρου αρχαιοτήτων κ. Αδαμάντιου Σάμψων), που μελετούν τα οστά ζώων, τους απανθρακωμένους σπόρους και γενικά το παλαιοπεριβάλλον της περιοχής./


  • Να γράψουμε για τα Σημάδια γραφής της νεολιθικής εποχής στο σπήλαιο Αλεπότρυπα Διρού… την 5η- 4η χιλιετία π.Χ./


Το σπήλαιο Αλεπότρυπα βρίσκεται στο βαθύ απάνεμο κόλπο του Διρού της δυτικής Μάνης. Έχει μορφή επιμήκη (μήκος 280 μέτρα) και αποτελείται από μεγάλες αίθουσες με επίπεδη επιφάνεια, οι οποίες διαδέχονται η μια την άλλη με μικρή υψομετρική διαφορά. Στη μεγαλύτερη αίθουσα (100Χ60 μέτρα) υπάρχει λίμνη με πόσιμο νερό και μέγιστο βάθος 14 μέτρα. Το σπήλαιο κατοικείται τουλάχιστον από τις αρχές της Νεότερης Νεολιθικής (5300 π.Χ.) και για διάστημα περίπου 2000 χρόνων. Στα τέλη της Τελικής Νεολιθικής (3200 π.Χ.) σημειώνεται ισχυρός σεισμός που σφραγίζει την είσοδο του σπηλαίου και μαζί και τη ζωή των κατοίκων του. Τα απομεινάρια τους αντίκρισαν οι σπηλαιολόγοι Ν. και Α. Πετροχείλου που το 1958 εντόπισαν το σπήλαιο.

Οι αρχαιολογικές έρευνες κατά τη δεκαετία του ’70 δείχνουν εντατική κατοίκηση τόσο στο εσωτερικό, όσο και στην ευρύτερη περιοχή του σπηλαίου. Οι πλευρικές κόγχες του αποτελούν τους χώρους διαμονής των νεολιθικών οικογενειών. Οι εστίες που ορίζονται περιμετρικά από πέτρες, οι μικροί φούρνοι και οι αποθηκευτικοί λάκκοι που είναι σκαμμένοι στο δάπεδο των αιθουσών του σπηλαίου, φαίνεται πως εξυπηρετούν όλη την κοινότητα.

Η μελέτη των οστών ζώων και των καμένων καρπών δείχνει ότι η κτηνοτροφία, το κυνήγι και η αλιεία συνιστούν τις βασικότερες διατροφικές πηγές. Η άσκηση της γεωργίας είναι περιορισμένη, μια και το άμεσο φυσικό περιβάλλον του σπηλαίου δεν ευνοεί ιδιαίτερα την ανάπτυξή της. Στις ασχολίες των κατοίκων συγκαταλέγονται κεραμική (αγγεία με γραπτή διακόσμηση, αποθηκευτικά αγγεία), κατασκευή κοσμημάτων από οστό και όστρεο σπονδύλου και μεταλλουργία.

Σημαντική ώθηση στην οικονομία της κοινότητας δίνουν οι θαλάσσιες επικοινωνίες που εντατικοποιούνται στο Αιγαίο από τα τέλη της Νεότερης και ιδιαίτερα κατά την Τελική Νεολιθική. Η παρουσία εργαλείων από οψιανό της Μήλου, η άσκηση μεταλλουργίας και η κατοχή κοσμημάτων από άργυρο εντάσσονται στο πλαίσιο εντατικοποίησης των οικονομικών-πολιτιστικών ανταλλαγών, που επιφέρουν σταδιακά και κοινωνική διαφοροποίηση.

Κόγχες του σπηλαίου φιλοξενούν, τέλος, και τα νεκρά μέλη της κοινότητας, στα οποία εκφράζεται ιδιαίτερος σεβασμός, που δηλώνεται τόσο με την προσφορά ταφικών δώρων, όσο και με την ανακομιδή κρανίων (οστεοφυλάκιο 19 κρανίων). Παρατηρείται υψηλή θνησιμότητα των παιδιών, ενώ ο μέσος όρος ζωής δεν ξεπερνά τα 35 χρόνια. Το γεγονός οφείλεται στην ανθυγιεινή διαβίωση και τη μονομερή δίαιτα των κατοίκων του σπηλαίου, συμπτώματα των οποίων αποτελούν η αναιμία, η αρθρίτιδα, η ελονοσία, η τερηδόνα κ.λπ., που διαπιστώθηκαν κατά την εξέταση των σκελετών. /


  • Για τους Οστέινους αυλούς…στο Νεολιθικό νεκροταφείο της Κοζάνης…4.500 – 4.000 π.Χ./


Δύο οστέινοι αυλοί συγκαταλέγονται μεταξύ των σπανιότερων από τα ευρήματα που έφεραν στο φως οι εργασίες για την διάνοιξη της Εγνατίας οδού στην Κοζάνη.


  • Το νεκροταφείο της Νεώτερης Νεολιθικής περιόδου (4.500 – 4.000 π.Χ.) που αποκαλύφθηκε στη θέση Τούμπα Κρεμαστής – Κοιλάδας στην Κοζάνη αποτελείται από 300 περίπου λάκκους με αγγεία, εργαλεία, οστά και άλλα αντικείμενα./



  • Για τον Προϊστορικό οικισμό του Ζαγανίου στα Σπάτα της Αττικής….4.500 – 3.500 π.Χ./



  • Για τον Προϊστορικό οικισμό στα Στρόφιλα της Άνδρου….4.500 – 3.300 π.Χ./


Στην Άνδρο, (νεολιθικός οικισμός Στρόφιλας) έχουμε παραστάσεις πλοιαρίων που ανάγονται το 4.500-3.300 π.Χ. Προς το παρόν, αυτές οι βραχογραφίες ( προϊόν ανακάλυψης από την αρχαιολόγο κ. Xριστίνα Tελεβάντου) είναι θεματολογικά μοναδικές στον ελληνικό χώρο. Στην είσοδο της πύλης του οικισμού είναι χαραγμένο ένα πλοίο 30 εκατοστών μήκους. Επίσης άλλα καραβάκια υπάρχουν κατά μήκος του τείχους. Σε μια δεύτερη βραχογραφία, κάτω στη ρίζα του τείχους και σε απόσταση 1 μέτρου από αυτό, έχουμε μια σύνθεση με 17 ζώα./


  • Αυτή την περίοδο έχουν βρεθεί τα Ευρωπαιοειδή ευρήματα στη Κεντρική Ασία…4η – 3η χιλιετία π.Χ/



  • Να γράψουμε για τα Νεολιθικά ευρήματα στη Γαύδο…4η χιλιετία π.Χ. (α’ μισό)/



  • Όταν έχουμε βρει… ευρήματα της αλφαβητικής Ελληνικής γραφής στο Χαράππα του Πακιστάν….3.500 π.Χ./



  • Τα Αρχαιότερα ξίφη Εποχής Χαλκού στη Κιλικία….3.500 – 3.000 π.Χ/



  • Όταν η αρχαιότερη αιγυπτιακή γραφή βρέθηκε στη Άβυδο της Αιγύπτου….3.400 π.Χ. /


Πλακίδια με δείγματα γραφής.

Οι ανασκαφές των τελευταίων 15 ετών στην βασιλική νεκρόπολη της Αβύδου (480 χλμ. νότια του Καΐρου), που πραγματοποιούνται από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Καΐρου, απέδωσαν μικρά ελεφάντινα και οστέινα πλακίδια ύψους 3 περίπου εκατοστών.

Έχουν χαραγμένα πάνω τους σύμβολα αρίθμησης ή ένα έως τέσσερα ιερογλυφικά, τα οποία απεικονίζουν ποσότητες αγαθών που αποδόθηκαν έως φόροι.

Ο τάφος του βασιλιά Σκορπιού, στον οποίο βρέθηκαν, είναι της Προδυναστικής περιόδου και χρονολογήθηκε με την μέθοδο του άνθρακα 14C στην περίοδο Νακάντα ΙΙ (3.400 – 3.200 π.Χ.).

Τα περισσότερα πλακίδια χρονολογήθηκαν στο 3.200 π.Χ., ενώ ορισμένα στο 3.400 π.Χ Ο υπεύθυνος των ανασκαφών Dr. Gunter Dreyer πιστεύει πως ήταν οι Σουμέριοι που τελικά πήραν στοιχεία γραφής από τους Αιγύπτιους και όχι το αντίθετο, όπως πιστεύεται./


  • Όταν έχουμε την αρχαιότερη μεσοποταμιακή γραφή στη Συρία…..το 3.400 – 3.300 π.Χ./


Δύο πινακίδες από την περιοχή Τελ Μπρακ της Συρίας πιστεύεται ότι φέρουν τα αρχαιότερα εικονογράμματα της Μεσοποταμίας, τα οποία απεικονίζουν μία αίγα και ένα πρόβατο, συνοδευόμενα από τον αριθμό 10. Σήμερα πιστεύεται ότι η εμφάνιση της γραφής στην Μεσοποταμία συντελέσθηκε σε μια ευρεία περιοχή κατά μήκος των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη./


  • Όταν βρέθηκαν τα Αρχαιότερα ίχνη βελονισμού ή μασάζ στις Ιταλικές Άλπεις….το3.350 – 3.300 π.Χ./



  • Να μιλήσουμε για τα Προϊστορικά ίχνη δημοκρατίας στη Πολιόχνη της Λήμνου…τη 3η χιλιετία π.Χ./



  • Για τα Σύμβολα κεραμέων σε αγγεία στη Μήλο….3η χιλιετία π.Χ./


Τα Σύμβολα των κεραμέων είναι εγχάρακτα σύμβολα – γράμματα που τα βρίσκουμε στην Μακεδονία, στο Αιγαίο, στη Βουλγαρία, στην Ρουμανία και πιθανόν και σε άλλους χώρους της χερσονήσου του Αίμου.

Σε προϊστορικές ανασκαφές μέχρι τώρα βρίσκαμε νεολιθικά όστρακα αγγείων με εγχάρακτα σύμβολα, που μπορεί να έχουν σχέση με την προαναφερθείσα γραφή. Μέχρι πρόσφατα τα ονομάζαμε “σύμβολα κεραμέων”.


  • Έχουμε επίσης “σύμβολα κεραμέων” στην Πρωτοελλαδική εποχή (3η χιλιετία) και στην Μεσσοελλαδική (2η χιλιετία).


Σύμβολα που μοιάζουν καταπληκτικά με τα Ελληνικά γράμματα : Μ, Χ, Ν, Κ, Ξ, Π, Ο, Ε, βρέθηκαν πολύ πρόσφατα σε ένα τεράστιο σύνολο αγγείων από τάφο της πρωτοκυκλαδικής περιόδου (3η χιλιετία) στην Μήλο./


  • Να γράψουμε για τον Αρχαίο λατομείο Πάρου στη Πάρος…3η χιλιετία π.Χ./



  • Για την Αρχαία χειρουργική επέμβαση που έγινε στις Αρχάνες Κρήτης…3η χιλιετία π.Χ./



  • Για τις Προ-Μυκηναϊκούς τύμβους της Λακεδαίμονος στη Πελλάνα της Λακωνίας….3η χιλιετία π.Χ./



  • Να γράψουμε…. για το αρχαιότερο μεταλλείο αργύρου της Ευρώπης στο Λαύριο…3.000 π.Χ./


Στον λόφο Βελατούρι της περιοχής Θορικός Λαυρίου, οι ανασκαφικές δραστηριότητες της Βελγικής Αρχαιολογικής Αποστολής που διενεργούνται από το 1963, έφεραν στο φως το επονομαζόμενο “βιομηχανικό χωριό” εκτάσεως 12.000 τετραγωνικών μέτρων, μέρος ενός ευρύτερου κατοικημένου χώρου που υπολογίζεται ότι φτάνει στα 150.000 τετραγωνικά μέτρα. Μεταξύ των ευρημάτων, έχουν βρεθεί σπίτια, γαλαρίες, δεξαμενές όμβριων υδάτων με ειδικό υδατοστεγές επίχρισμα, πλυντήρια, θολωτοί τάφοι και θέατρο.

Η λειτουργία των μεταλλείων πρέπει να άρχισε το 3.000 π.Χ. περίπου και συνεχίστηκε μέχρι τον 4ο αι. π.Χ. Συνεπώς, εσφαλμένα αποδόθηκε στους Φοίνικες η τεχνογνωσία τόσο της κατεργασίας όσο και της εκμετάλλευσης των μετάλλων, την οποία «εφήρμοσαν» 2.000 χρόνια αργότερα.

Ο άργυρος αυτός έδωσε την δυνατότητα στην πόλη των Αθηνών να ισχυροποιήσει την παρουσία της και να εξασφαλίσει την ύπαρξή της.

Οι λαυρεωτικές γλαύκες που βρέθηκαν με την κουκουβάγια στην μια τους όψη, το ισχυρότερο νόμισμα της εποχής εκείνης, περιείχαν άργυρο του οποίου η καθαρότητα έφθανε στο 98%. Η Βελγική Αρχαιολογική Αποστολή την οποία αποτελούσαν οι καθηγητές H. Mussche, J. Bingen, η Dr. Spitaels και άλλοι ειδικοί, αναστήλωσε ένα από τα δύο πλυντήρια και το γειτονικό προς αυτό θέατρο, αναπλάθοντας έτσι τον οικονομικό και καλλιτεχνικό τρόπο ζωής της εποχής./


  • Για τον Πρωτοϊστορικό Οικισμό στη Σοβγιανή της Β. Ηπείρου…το 2.700 π.Χ./



  • Να γράψουμε… για τις Επιγραφές της Γραμμικής Γραφής Α’ στο νησί Ιθάκη…το 2.700 π.Χ./


Ελληνικά μιλούσαν οι κάτοικοι της Ιθάκης το 2.700 π.Χ., υποστηρίζει σε επιστημονική ανακοίνωσή του, στο περιοδικό «Νέστωρ» του πανεπιστημίου της Ιντιάνα των Η.Π.Α., ο διακεκριμένος καθηγητής Paul Faure.

Η θεωρία του βασίζεται σε επιγραφές δύο κεραμικών οστράκων που βρέθηκαν το 1935 στην περιοχή Πηλικάτα της Ιθάκης με ιδεογράμματα και σύμβολα της Γραμμικής Γραφής Α’.

Σύμφωνα με τον εν λόγω επιστήμονα, στην μία από τις δύο όψεις του πρώτου όστρακου διαβάζουμε την φράση : «Nu (pina) me soti», ήτοι : «Η νύμφη με έσωσε»

Η άλλη όψη φέρει τα ιδεογράμματα των αιγών, των προβάτων, των εριφίων και των χοίρων, καθώς και το ρήμα «a-ja-mi» που σημαίνει «προσφέρω».

Το δεύτερο όστρακο φέρει την επιγραφή : «Are-da-ti da-mi u-ate, na-ka-na Re(ija) Te» και ακολουθούν τα ιδεογράμματα των αιγών (με τον αριθμό 100), προβάτων (10) και χοίρων (3).

Η επιγραφή αποκωδικοποιείται ως εξής : «Ιδού τι εγώ η Αρεδάτις δίδω εις την Άνασαν, την θεάν Ρέαν, 100 αίγας, 10 πρόβατα, 3 χοίρους»./


  • Για την Αρχαιότερη αμπελοκαλλιέργεια…. στη Λέρνη της Αργολίδος…2.400 – 2.000 π.Χ./


Ως πρώτος καλλιεργητής του αμπελιού φέρεται ο Οινέας, ο μυθικός βασιλιάς της Καλυδώνος της Αιτωλίας. Το κλήμα ανακάλυψε ο βοσκός Στάφυλος : όταν μια αίγα (γίδα) έφαγε σταφύλια και άρχισε να συμπεριφέρεται κάπως ασυνήθιστα, διαπίστωσε ότι είχε μεθύσει. Τα δοκίμασαν τότε πολλοί άνθρωποι και είχαν τα ίδια αποτελέσματα, οπότε κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η άμπελος είναι χρήσιμη και την καλλιέργησαν.


  • …Ο αμερικανός καθηγητής John Caskey ανεύρον εις Λέρνην της Αργολίδος κόκκους σταφυλής, χρονολογηθέντας εις τα 2.400 – 2.000 π.Χ.”


Τα αρχαιότερα γίγαρτα (σπόροι ήμερων σταφυλιών) βρέθηκαν σε τάφους στον Ορχομενό και χρονολογούνται από το 1.700 – 1.500 π.Χ. επομένως το αμπέλι καλλιεργούνταν τουλάχιστον πριν από αυτήν την χρονολογία.

Το κρασί, Μυκηναϊκή ονομασία Fοίνος [Wo-no] προέρχεται από την ζύμωση του γλεύκους (μούστου) ή, όπως απαντάται στην πινακίδα ΚΝU 160, De-re-u-ko/dleukos/gleukos = γλεύκος.

Όπως αναφέρουν οι Μartin S. Ruiperez και Jose L. Melena, «Οι Μυκηναΐοι Έλληνες», εκδ. Καρδαμίτσα 1996 : “Το κρασί… αδειαζόταν στους πίθους των αποθηκών, για να υποστεί ζύμωση και να αποθηκευτεί”.

Το σταφύλι είναι καρπός της αμπέλου, αυτοφυούς είδους στην Ελλάδα (John Chadwick, «Ο Μυκηναϊκός Κόσμος», έκδ. Gutenberg 1999).

Στις πινακίδες απαντάται άμεσα η λέξη We-je-we : υιήfες (όν. ενικού υιεύς) για το αμπέλι. Εμμέσως μαρτυρείται ο Μυκηναϊκός τύπος a-pe-ri-ta-wo ΑμπελιτάFων, για την άμπελο. Στο λεξικό Ησυχίου σημειώνεται “υιήν· την άμπελον”. Σε αγγεία οιναποθήκης στον Άνω Εγκλιανό υπάρχει ο χαρακτηρισμός «μελίτιος» [me-ri-ti-jo], δηλ. κρασί με μέλι./

Τι να πρωτογράψουμε… και τι να πούμε όταν το:


  • 2.300 – 1.900 π.Χ. – Προϊστορικός οικισμός – Αρχοντικό Γιαννιτσών



  • 2.300 – 1.900 π.Χ. – Προϊστορικός τύμβος – Σιθωνία Χαλκιδικής



  • 2.200 π.Χ. – Αρχαιότερο ναυάγιο εμπορικού πλοίου – νήσος Δοκός



  • (Αρχαιότερη και Νεότερη Νεολιθική Εποχή) – Νεολιθική αμυντική τάφρος – Μακρυχώριον Λαρίσης



  • 2η χιλιετία π.Χ. – Μυκηναϊκά ευρήματα – Ιορδανία



  • 2η χιλιετία π.Χ. – Οι αρχαιότερες γέφυρες του κόσμου – Αργολίδα



  • 2η χιλιετία π.Χ. – Ο μινωϊκός μικροκέφαλος – Ζάκρος Κρήτης



  • 2η χιλιετία π.Χ. – Μινωϊκά πλακίδια παιχνιδιού – Ζάκρος Κρήτης



  • 2η χιλιετία π.Χ. – Οικισμός Αιανής – Κοζάνη



  • 2η χιλιετία π.Χ. – Ανακτορικοί Λουτήρες – Κρήτη, Πύλος, Κύπρος



  • 2η χιλιετία π.Χ. – Το παιχνίδι με την μπάλλα



  • 2η χιλιετία π.Χ. – Ελληνική παρουσία στην Ιβηρική χερσόνησο



  • 2η – 1η χιλιετία π.Χ. – Ειρεσιώνη – τα Κάλαντα των αρχαίων



  • 19ος – 18ος αι. π.Χ. – Μινωϊκή παρουσία – Σαμοθράκη



  • 18ος – 17ος αι. π.Χ. – Η αρχαιότερη αλφαβητική “πρωτο-χανααναϊτική” γραφή – Παλαιστίνη



  • 17ος αι. π.Χ. – Αρχαιότερο δείγμα Γραμμικής Γραφής Β’ – Ολυμπία



  • 17ος αι. π.Χ. – Παλαιότερη τυπογραφία στον κόσμο – Δίσκος Φαιστού – Κρήτη



  • Αδιευκρίνιστη χρονολογία – O Δίσκος του Vladikavkaz – Παρευξείνιος Ρωσία



  • 1.700 π.Χ. – Πρώιμη Μινωϊκή παρουσία στην Αμερικανική Ήπειρο – Νήσοι Μπίμινι



  • 17ος αι. π.Χ. – Χρυσό ειδώλιο αιγάγρου – Ακρωτήρι Θήρας



  • 1.630 π.Χ. – Χρονολόγηση καταστροφής – Ακρωτήρι Θήρας



  • 1.600 π.Χ. περίπου – Μυκηναϊκά ευρήματα – Stonehenge – Αγγλία



  • 16ος αι. π.Χ. (αρχές) – Πρωϊμώτερος μυκηναϊκός τάφος – Κορυφάσιον Μεσσηνίας



  • 16ος αι. π.Χ. – Χρυσά ευρήματα μυκηναϊκής τεχνοτροπίας – Άμπερ Γερμανίας



  • 16ος αι. π.Χ. – Ευρήματα Ελληνικής Γραμμικής Γραφής – Άμπερ Γερμανίας



  • 16ος αι. π.X. – Ξίφη μυκηναϊκής τεχνοτροπίας – Ζανγκερχάουζερ Γερμανίας



  • 16ος αι. π.Χ.(μέσα) – Αρχαιότερο χάλκινο τάλαντο – Κύμη Ευβοίας



  • 16ος αι. π.Χ. – Πρώιμη παρουσία Μυκηναίων – Ιταλία



  • 16ος – 11ος αι. π.Χ. – Έναρξη Μυκηναϊκής παρουσίας – Ιταλία



  • 1.600 – 1.400 αι. π.Χ. – Προμυκηναϊκός τάφος στην Δεκέλεια – Κύπρος



  • 1.600 – 1.100 π.Χ. – Κυπριακό ειδώλιο



  • 1.550 – 1.525 π.Χ. – Μινωϊκές τοιχογραφίες ταυροκαθαψίων – Άβαρις Αιγύπτου



  • 15ος – 11ος αι. π.Χ. – Μεγαλύτερος μυκηναϊκός τάφος – Πελλάνα Λακωνίας



  • 1.450 π.Χ. – Η “Διώρυγα των Μινύων” – λίμνη Κωπαϊς



  • 13ος – 10ος αι. π.Χ. – Μυκηναϊκά ευρήματα – Παράλια Εύξεινου Πόντου



  • 13ος αι. π.Χ. – Ίχνη φύλλων καπνού – Αρχαία Αίγυπτος



  • 12ος αι. π.Χ. – Ελληνικά γράμματα – Αίγυπτος



  • 12ος αι. π.Χ. – Χάλκινες πόρπες – Μυκηναϊκή επινόησις



  • 1η χιλιετία π.Χ. (?) – Κελτική επιγραφή με ελληνικούς χαρακτήρες



  • 1100 π.χ. Έβρος βραχογραφιες



  • Στον Έβρο,κοντά στο πομάκικο χωριό Γονικό, έπειτα από το Δέρειο και τη Ρούσσα (προς το ύψωμα Χίλια), ανακαλύφθηκαν από τον αρχαιολόγο Διαμαντή Τριαντάφυλλο βραχογραφίες που ανάγονται γύρω στο 1100 π.Χ. Αυτά τα εγχαράγματα συμφωνούν με την προϊστορική παράδοση που τοποθετεί τον Ορφέα να ζει σε εκείνη την περιοχή.



  • 1η χιλιετία π.Χ. (?) – Η διονυσιακή λατρεία στην χώρα των αρχαίων Ιλλυριών



  • 975 – 900 π.Χ. – Η μεγαλύτερη και βαρύτερη σαρκοφάγος του κόσμου – Κόρινθος



  • 9ος αι. π.Χ. – Αρχαιότερη Φοινικική γραφή στην Δ. Μεσόγειο – Σαρδηνία



  • 9ος – 8ος αι. π.Χ. – Πρώιμη αλφαβητική γραφή στην Λακωνία – Πελλάνα Λακωνίας



  • 9ος – 4ος αι. π.Χ. – Το βασίλειο των Πικένων – Ιταλία



  • 8ος αι. π.Χ. – Αρχαιότερες ελληνικές αλφαβητικές επιγραφές – Δίπυλος – Πιθηκούσες – Κύπρος



  • 8ος αι. π.Χ. (μέσα) – Το έμβλημα της Μακεδονικής Δυναστείας των Αργεαδών



  • 7ος αι. π.Χ. – Αρχαιότεροι σιδερένιοι «οβελοί» – Ηραίον Άργους



  • 7ος αι. π.Χ. – Τα παλαιότερα ελληνικά νομίσματα



  • 7ος – 6ος αι. π.Χ. – Αρχαιότερες έμμετρες επιγραφές στην Μακεδονία και στην Θράκη



  • 7ος – 6ος αι. π.Χ. – Τέσσερις καταποντισμένες πόλεις – Αλεξάνδρεια Αιγύπτου



  • 7ος – 3ος π.Χ. – Οι ελληνιστικές επιδράσεις στην σκυθική τέχνη – Β. Εύξεινος Πόντος



  • 7ος αι. π.Χ. (μέσα) – Αποίκισις βόρειου Εύξεινου Πόντου



  • 6ος αι. π.Χ. – Οικισμός αρχαίας Θέρμης – Θεσσαλονίκη



  • 6ος αι. π.Χ. – Ο μόνος Δωρικός ναός της Ιωνικής Μ. Ασίας – Άσσος



  • 6ος αι. π.Χ. – Πρωτότυπο αποστραγγιστικό σύστημα – Ζώνη Θράκης



  • 6ος – 4ος αι. π.Χ. – Ελληνική αλφαβητική γραφή – Σαμοθράκη



  • 530 π.Χ. περίπου – Το μεγαλύτερο ορειχάλκινο αγγείο της Ελληνικής τέχνης – Γαλλία



  • 1η χιλιετία π.Χ. (β’ μισό) – Ελληνικές υποβρύχιες κατασκευές



  • 500 π.Χ. – Ελληνικές επιδράσεις στο βασίλειο της Σαβά – ανατολική Υεμένη – νότια Αραβία



  • 5ος αι. π.Χ. – Ανασκαφή αρχαίας πόλης – Νέα Απολλωνία Μακεδονίας



  • 5ος – 3ος αι. π.Χ. – Μουσικό κείμενο της Κλασικής Εποχής – Βρασνά Θεσσαλονίκης



  • 5ος αι. π.Χ. – Χάλκινος πολιορκητικός “Κριός” – Ολυμπία



  • 440 – 425 π.Χ. – Αρχαιότερη μολύβδινη άγκυρα του κόσμου – Χερσόνησος Ερυθραίας – Μ. Ασία



  • 4ος αι. π.Χ. – Ο Γιγαντοπίθηκος της Βοιωτίας…!



  • 4ος αι. π.Χ. – Παλαιότερος ελληνικός νομισματικός χάρτης – Ιωνία



  • 4ος αι. π.Χ. – Το αρχαιότερο υαλουργείο της Μεσογείου – Ρόδος



  • 380 π.Χ. – Ελικοειδή πλυντήρια μεταλλευμάτων – Λαύριο



  • 4ος αι. π.Χ. (μέσα) – Χρυσό κράνος – Βεργίνα



  • 4ος αι. π.Χ. (τέλη) – Η νομισματοκοπία του Μεγάλου Αλεξάνδρου



  • 4ος αι. π.Χ. (τέλη) – Χάλκινο κράνος – Μεγαλόπολη



  • 289 – 288 π.Χ. – Πρώτα πορτραίτα σε ευρωπαϊκά νομίσματα – Αμφίπολις



  • 220 π.Χ. – Το πρώτο ηλιακό ρολόι – Απολλώνιος ο Περγαίος



  • 3ος αι. π.Χ. (τέλη) – Η πρώτη κτιστή δεξαμενή ναυπηγήσεως – Ελληνιστική Αλεξάνδρεια



  • 3ος – 2ος αι. π.Χ. – Βαθύτερα ευρισκόμενο ναυάγιο της αρχαιότητος – Ρόδος



  • 2ος αι. π.Χ. – Η ελληνική επιρροή στην Ρουνική γραφή – Βόρειος Ευρώπη



  • 2ος αι. π.Χ. – 1ος αι. μ.Χ. – Η επιτύμβιος στήλη του ποιητού Σεικίλου – Τράλλεις Μ. Ασίας



  • 196 π.Χ. – Η Στήλη της Ροζέτας – Αίγυπτος



  • 1ος αι. π.Χ. – Η ελληνική επιρροή στην βουδιστική τέχνη – Γκαντάρα



  • 1ος αι. π.Χ. – Αρχαία ύδραυλις – Δίον Μακεδονίας



  • 1ος αι. π.Χ. – Αρχαιότερος Χάρτης του κλασικού κόσμου – Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος



  • 1ος αι. π.Χ. – Το αρχαιότερο διαφορικό γρανάζι του κόσμου – Αντικύθηρα



  • 1ος αι. μ.Χ. – Η τέχνη της εγκαυστικής – Βόρειος Εύξεινος Πόντος



  • 60 – 130 μ.Χ. – Ανακάλυψη της (“μερκατορικής”) προβολής – Μαρίνος ο Τύριος



  • Ελληνορωμαϊκοί χρόνοι – Επιτύμβιον επίγραμμα χοίρου – Έδεσσα



  • 8ος αι. μ.Χ. – Ενεπίγραφη πλάκα τελέσεως Ολυμπιακών Αγώνων – Ολυμπία



  • 1045 μ.X. – Αναθηματικός Δίσκος Ολυμπιακών Αγώνων – Ολυμπία.


Οι επιστημονικέ αποδείξεις είναι πάπμπολες και καταμαρτυρούν ότι σε αυτά εδώ τα ιερά χώματα….ξεκίνησε ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ και η ζωή του ανθρώπου στον Πλανήτη Γη. Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού…γι’ αυτό και η χώρα μας είναι η μοναδική Ελλάδα Πατρίδα…που οφείλουμε να την διαφυλάξουμε με νύχια και δόντια. Έχουμε ιστορικό χρέος αλλά και Πνευματικό…διότι από εδώ ξεκίνησε η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.

Με εκτίμηση ΕΛΛΑΝΙΟΣ ΙΦΙΓΕΝΗΣ (Ε.Ι.)

Δείτε Το πιάτο της ημέρας [1/3]: (Έλληνες….!) ΕΔΩ...
Δείτε Το πιάτο της ημέρας: Σούπα Ελληνικότατη (συνέχεια…) [2/3] ΕΔΩ...

Στην ενότητα μας "Αποκαλύψεις”μπορείτε να διαβάσετε για αυτές!!!

* Αν σας άρεσε το άρθρο κάντε ένα like και κοινοποιήστε το στους φίλους σας!

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου